Rozdział 8. Routing multicastowy

FIXME: nie ma autora!

HOWTO poświęcone temu tematowi jest praktycznie starożytne i może być niedokładne lub mylące.

Zanim zajmiesz się routingiem multicastowym, musisz skonfigurować swój kernel. Oznacza to zdecydowanie się na konkretny typ tego routingu. Istnieją cztery główne "wspólne" rodzaje - DVMRP (multicastowa wersja unicastowego protokołu RIP), MOSPF (to samo dla OSPF), PIM-SM ("Protocol Independent Multicasting - Sparse Mode", który zakłada że użytkownicy są mocno rozproszeni) i PIM-DM (to samo, ale w trybie zagęszczonym, zakładającym że grupy użytkowników będą blisko siebie).

Przy konfiguracji jądra Linuksa zauważysz zapewne, że nie ma tych opcji. Dzieje się tak, ponieważ sam protokół obsługiwany jest przez aplikację routującą, np. Zebra, mrouted czy pimd. Z drugiej strony musisz wiedzieć, którego protokołu będziesz używać by wybrać w konfiguracji kernela odpowiednie opcje.

Dla całego routingu multicastowego, będziesz zdecydowanie musiał zaznaczyć opcję `multicasting' i `multicast routing'. Dla DVMRP i MOSPF to wystarczy. Jeśli będziesz używał PIM, musisz również włączyć PIMv1 lub PIMv2 w zależności od tego, której wersji używa sieć do której będziesz się podłączał.

Gdy skonfigurujesz już kernel i skompilujesz go, zauważysz, że lista obsługiwanych protokołów IP wyświetlana podczas startu zawiera również IGMP. Jest to właśnie protokół do zarządzania grupami multicastowymi. W momencie pisania tego tekstu, Linuks wspiera wersję 1 i 2, mimo że wersja 3 jest udokumentowana i istnieje. Nie ma to jednak dużego znaczenia, ponieważ IGMPv3 jest nowe i nowa funkcjonalność nie jest aż tak niezbędna. Ponieważ IGMP zajmuje się grupami, tylko funkcje obsługiwane przez wszystkie implementacje w grupie będą używane. W większości przypadków będzie to funkcjonalność IGMPv2, choć można czasami spotkać gdzieniegdzie również IGMPv1.

Jak na razie szło nieźle. Włączyliśmy multicasting. Teraz poinstruujemy kernel Linuksa by coś z tym zrobił tak, byśmy mogli zacząć routowanie. Oznacza to dodanie wirtualnej sieci multicastowej do tabeli rutownania:

ip route add 224.0.0.0/4 dev eth0

(zakładając oczywiście, że zamierzasz obsługiwać ruch multicastowy przez interfejs `eth0'! Zamień go w poleceniu na twoje urządzenie)

Teraz poinstruujemy Linuksa, by przekazywał pakiety...

echo 1 > /proc/sys/net/ipv4/ip_forward

W tym momencie możesz zastanawiać się czy to w ogóle do czegoś będzie służyło. By przetestować połączenie, pingnijmy domyślną grupę, 224.0.0.1, by sprawdzić czy ktoś odpowie. Wszystkie komputery w twojej sieci LAN z włączoną obsługą multicastów powinny odpowiedzieć - i nic innego. Zauważysz, że żadna maszyna która odpowiedziała, nie miała adresu 224.0.0.1. Co za niespodzianka! :) Jest to po prostu adres grupowy (rodzaj rozgłoszenia tylko dla prenumeratorów) i wszyscy członkowie grupy odpowiadają swoimi adresami.

ping -c 2 224.0.0.1

W tym momencie jesteś gotowy do prowadzenia routingu multicastowego. Zakładając, że masz dwie sieci między którymi możesz to robić.

(Będzie kontynuowane!)