3.1. Dlaczego iproute2?

Większość dystrybucji Linuksa, i większość UNIXów, używa szacownych komend arp, ifconfig i route. O ile narzędzia te działają, powodują trochę nieoczekiwanych rezultatów od wersji Linuksa 2.2 w górę. Na przykład, tunele GRE są integralną częścią routingu a wymagają oddzielnych narzędzi.

Jeśli chodzi o iproute2, tunele są integralną częścią zestawu.

Kernele Linuksa od wersji 2.2 zawierają kompletnie przeprojektowany podsystem sieciowy. Wydajność nowego kodu i zestaw jego możliwości powoduje, że Linuks nie ma zbyt wielu konkurentów na arenie systemów operacyjnych. Tak naprawdę, nowy kod routujący, filtrujący i klasyfikujący jest potężniejszy niż ten dostarczany w większości dedykowanych routerów, ścian ogniowych i produktów zajmujących się kształtowaniem pasma.

W trakcie rozwijania nowych koncepcji sieciowych, ludzie znajdowali zawsze sposoby by dołożyć je do istniejących szkieletów już stworzonych systemów operacyjnych. To ciągłe dodawanie kolejnych warstw doprowadziło do tego, że kod sieciowy może czasami ciekawie się zachowywać lub wyglądać, tak jak to ma miejsce w przypadku większości ludzkich języków. W przeszłości, Linux emulował obsługę większości zagadnień sieciowych w sposób zgody z SunOS, który sam nie jest zbyt idealny.

Nowy szkielet umożliwia jasne wyrażanie potrzeb i pragnień niedostępnych wcześniej w Linuksie.